تفاوت در نگاه

                                                                                                                               بانگاهی به نهج البلاغه

پسرم گریه میکند دخترم خودش را بررویم انداخته وزار می زند همسرم در اندوهی سنگین فرو رفته ..میروم تا لب گور .

همسایه ها خبر میشوند ومن میشنوم  گفت وگو هایشان را .همسایه ی دیوار به دیوارمان اقای حمیدی به برادر خانمم میگوید "حالابرای وراث چه مانده است؟وصیت نامه کجاست " غریبه ای می گوید این طور که پیداست اگرزن وبچه اش به گدایی نیفتند خوب است " همکارم در اداره را میبینم که دستی برسر فرزند یتیمم میکشد ومیگوید "یکی بیاید وصیت نامه رابخواندتامعلوم شود چه چیزی برای این طفلکی ها باقی گذاشته."

به بالا مینگرم فرشته ها خیره بهم می نگرند دست های خالی ام را براندازمیکنند با ناباوری از هم میپرسند :"چه چیزی برای خودش پیش فرستاده؟"

وناگهان خطوط نهج البلاغه مبهم ازمقابل دیدگانم میگذرد:"هنگامی که انسان می میرد مردم میگویند چه چیزی باقی گذاشت ولی فرشتگان می گویند چه چیز پیش از خود فرستاد؟"

من عشق را نمی شناسم ولی ا حساسم نسبت به ان چنین است : گاهی عشق میهمان دل میشود از ان مهمانها که تا بی توجهی وبی احترامی ببیند جول وپلاسش را جمع می کند و می رود البته عشق را می گویم نه علاقه ی شدید قلبی . عشق به معنای یک حس زیبا . حس زیبایی که نمی توانی ان را به حس های همیشگی ات ربط دهی یک حس زیبایی که به تمام زیبایی های عالم ربط پیدا می کند شاید یک حسی که قلبت را جوشانتر از همیشه بیابی رگ هایت را شادابتر  خون را قدرتمند تر ... حسی از همان سنخ  که باعث میشود مادر از خواب بر خیزد  فقط به این دلیل که احساس میکند نوزادش راحت نیست فقط همین. بدون هیچ گریه ای بدون هیچ بهانه گیری ای در همین لحظه ها پدر  بر بال هدهد سوار است ومادر .. گویی خورشید برا سمان دلش می تابد . روز است در چشمش انگار .نم بی دانم فق ط گاهی می هراسم شاید از اینکه عشق را نفهمیذه باشم یا خانه ی قلبم میزبان خوبی برایش نباشد خداوندا !به حق آن عشقی ه عاشقت در مناجاتش خوانده به حق عشقی که به بند گانت داری که اگر از ان اگاه گردند بند بندبدنشان از هم گسسته می شود ما از باران عشقت سیراب بفرما  ما محتاجیم ماتشنه ایم ما ریشه هایمان را میسپاریم به تو تا از هر رهگذر که اراده فرمودی تغذیه شان کنی مارا بی رزق مگذاراز ان رزق ها یی که باعث میشوندتو بشوی خون بهایمان... قلب های ما در اختیار توست...یا مقلب القلوب والابصار حول حالنا الی احسن الحال....

این اولین پست من برای همدم عزیزمی باشد.همدم جان تبریک می گویم .                 به امید پست های پر بار تر بعدی.....ارادتمند شما:(فرهاد)

لباسم رو موتور سوخته بود استرس اینکه مردم نفهمن داشت دیوونه ام می کرد همه اش خودمو جمع وجور تر می کردم که خدای نکرده ذره ای از پارگی ش مشخص نشه بلااخره از در مونگاه به خونه اومدیم لباس خواهرشوهرمو قرض گرفتم هم سالم بود هم طرحش از مال خودم بهتربود دوباره باید بیرون می رفتم حالا دیگه نگران نبودم دوباره توی همون درمونگاه نشستم ولی این بار اصلا خودمو جمع نکردم بر عکس به نظر خیلی هم شیک میومدم پس جای نگرانی نبود با اعتماد به نفس بالایی پای چپ وروی پای راستم انداختم ومنتظر شم تا نوبتم بشه احساس خوبی داشتم

فکر کنم باید باخودم خلوت کنم اوضاع قرمزه....

دوتا نکته1-:وای به حال کسایی که بایک لباس دنبال کسب شخصیت باشن البته تو دین ما روی پاره یا کثیف بودن لباس حساسیت خاصی وجودداره اما...

2-ایالباس خوب باعث غرورم نیست؟آیا شیک پوشی باعث نمیشه دیگرانو ریز ببینم؟توچی عقیدهتو برام بگو بگو کهاین اتفاق برات افتاده یانه وایا با حرفام موافقی؟

 مرد امده بود به مادرش ثابت کند که او اکنون در اوج خوشبختیش است اما اکنون امبولانس در کوچه ی مادر چه می کرد ؟آخر دل به دریا زد. دست روی قلبش گذاشت تا مطمئن شود امبولانس او را به غسال خانه نخواهد برد. صدای امبولانس هم چنان در گوشش می پیچید. رنگ مرد به وضوح پریده بود. در حیاط باز بود. مرد بار دیگر با اخرین جرقه ی امید در نگاهش به خداوند التماس کرد: بار دیگر فرصتی! مرد به خانه وارد شد. مادر مشغول کمک کردن به زن مستا جر بود که زمان وضع حملش فرا رسیده بود. لحظاتی بعد... مرد کف پای مادرش را میبوسید..

تو ای منتها الیه عشق ای زیباترین گزاره ی عشق ای زیبا ترین گزاره ی عشق بیا ودر نهاد عالم ظهور کن تا جمله ای که خدایش اراده کرده بود معنا بگیرد

یک مناجات

یا ار حم الراحمین خداوندا به فریادمان برس ما مانده ایم ماگیج می زنیم راهمان شده مثل تونل وحشت هرچه فکر می کنیم جلوتر می رویم چیزی جلو می اید تا بترساندمان ما ولی بسیار امیدواریم   به اینده ای روشن  وسبز که از روشنایی تو در خشانند

خونه چون قیمتش دیگه خیلی خیلی بالاست اجاره هم قبوله ولی باید خیلی شیک باشه وماشین لباسشویی وظرفشویی و گاز همه باید توکار باشن .هراتاق باید یه رنگ باشه یکی آبی ، یکی سبز پسته ای ،یکی هم صورتی ملایم . مبل ها ؛مبل ها رو یادم رفت.مبل ها حداقل بایدسه تومن دریاد آخه عروس اون یکی خواهرم مبلاش دو تومن تموم شد زشته از اونا بیشتر درنیاد .مهریه رو بگو مهریه که تو فامیل رسمه باید تاریخ سال تولد باشه 1360 یانه اگر  می خوای مناسبت مذهبی داشته باشه باید به تعداد پیامبرا باشه124000 تا چه طوره ؟ یه خورده زیاده خیلی خوب چون شمایید 120000 تا .عروسی باید مجلل ترین تالار باشه نه اصلا نباید تالار باشه باید تو باغ بگیریم .آره خوب؛ زن ومرد قاتی ،حرامه ؟!وا این چیزا دیگه قدیمی شده دیگه کی زن و مرد و جدا می گیره ؟ارکس نمی یاری؟ نمی شه . اصلا راه نداره . چی موافق نیستی ؟ اگه این همه شرایط نبود ؛بودی ! ای بابا هرجور راحتی بالخره زن گرفتن کشک که نیست شرایط داره ! بروبابا

  خواستگار بعدی :      تمامی شرایط بالا البته خونه هم باید مال خود آقا پسر باشه . راستش ما قبلا می گفتیم خونه اشکال نداره اجاره باشه ولی بعد دیدیم نه دیگه کسی توفامیل نیست که دخترشو بی خونه عروس کنه .برای همین دیگه شرایط بالا به اضافه خونه .چی ؟پول نداری خونه بخری ؟ خوب پسر من یک خورده پول پس انداز میکردی ! الان برای دختر هر کی بری خواستگاری اولین شرطش خونه اس .این جوری که نمی شه ! ای بابا!

      چندین خواستگار بعد  :

این شرایط هست  ، خونه وماشین هم که البته می دونید دیگه تواین دوره زمونه کسی داماد سرخونه یابی خونه واجاره نشین نداره همه خداروشکر دستشون به دهنشون می رسه .    خوب بله ؟ وام گرفته خونه هم داره ؟ خوب خداروشکر .مهریه هم قبول ؟ خوب خوشبخت باشید به پای هم پیر شید .

-   یکسال بعد        -:چی شد طلاقت داد ؟

-          گفت ما به درد هم نمی خوریم گفت من دکترفوق تخصص هستم ولی تواونقدر پر توقع و چشم وهم چشمی که حتی حقوق منم کفافت رو نمی ده . گفت زندگی فقط چشم وهم چشمی نیست همه اش مدو دخل وخرج نیست .گفت توانگار چقدر می خوای عمر کنی انگار نه انگار که 32 سالته کی دست از چشم وهم چشمی ور می داری کی بی خیال مانکن بودن می خوای حس مادر بودن و رو بچشی ؟ گفت من می خوام زندگی کنم ولی تو فقط برای زندگی کردن وقت نداری برو خونه ی بابات .گفت ما به درد هم نمی خوریم .

احساس میکنم که کسی در باد

فریاد میزند

احساس میکنم که مرا

از عمق جاده های مه آلود

یک آشنای دور صد میزند

آهنگ آشنای صدای او

مثل عبور نور

مثل عبور نوروز

مثل صدای آمدن روز است

آن روز ناگزیر که می آید

روزی که عابران خمیده

یک لحظه وقت داشته باشند

تا سربلند باشند

و آفتاب را

در آسمان ببینند

روزی که این قطار قدیمی

در بستر موازی تکرار

یک لحظه بی بهانه توقف کند

تا چشم های خسته خواب آلود

از پشت پنجره

تصویر ابرها را در قاب

و طرح واژگونه جننگل را

در آب بنگرند

آن روز

پرواز دست های صمیمی

در جستجوی دوست

آغاز میشود

روزی که روز تازه پرواز

روزی که نامه ها همه باز است

روزی که جای نامه و مهر و تمبر

بال کبوتری را

امضا کنیم

و مثل نامه ای بفرستیم

صندوق های پستی

آن روز آشیان کبوترهاست

روزی که دست خواهش، کوتاه

روزی که التماس گناه است

و فطرت خدا

در زیر پای رهگذران پیاده رو

بر روی روزنامه نخوابد

و خواب نان نبیند

روزی که روی درها

با خط ساده ای بنویسد:

(تنها ورود گردن کج، ممنوع)

و زانوان خسته مغرور

جز پیش پای عشق

با خاک آشنا نشود

و قصه های واقعی امروز

خواب و خیال باشند

و مثل قصه های قدیمی

پایان خوب داشته باشند

روز وفور لبخند

لبخند بی دریغ

لبخند بی مضایقه چشم ها

آن روز

بی چشمداشت بودن لبخند

قانون مهربانی است

روزی که شاعران

ناچار نیستند

در حجره های تنگ قوافی

لبخند خویش را بفروشند

روزی که روی قیمت احساس

مثل لباس

صحبت نمیکنند

پروانه های خشک شده، آن روز

از لای برگ های کتاب شعر

پرواز میکنند

و خواب در دهان مسلسل ها

خمیازه می کشد

و کفشهای کهنه سربازی

در کنج موزه های قدمی

یا تار عنکبوت گره می خورند

روزی که توپ ها

در دست کودکان

از باد پر شوند

روزی که سبز، زرد نباشد

گل ها اجازه داشته باشند

هر جا که دوست داشته باشند

بشکفند

دل ها اجازه داشته باشند

هر جا نیاز داشته باشند

بشکنند

آیینه حق نداشته باشد

با چشم ها دروغ بگوید

دیوار حق نداشته باشد

بی پنجره بروید

آن روز

دیوار باغ و مدرسه کوتاه است

تنها

پرچینی از خیال

در دوردست حاشیه باغ می کشند

که میتوان به سادگی از روی آن پرید

روز طلوع خورشید

از جیب کودکان دبستانی

روزی که باغ سبز الفبا

روزی که مشق آب، عمومی است

دریا و آفتاب

در انحصار چشم کسی نیست

روزی که آسمان

در حسرت ستاره نباشد

روزی که آرزوی چنین روزی

محتاج استعاره نباشد

ای وزهای خوب که در راهید

ای جاده های گمشده در مه

ای روزهای سخت ادامه

از پشت لحظه ها به درآیید

ای روز آفتابی

ای مثل چشم های خدا آبی

ای روز آمدن

ای مثل روز، آمدنت روشن

این روزها که می گذرد، هر روز

در انتظار آمدنت هستم

اما

با من بگو که آیا، من نیز

در روزگار آمدنت هستم     

                                                         مرحوم قیصرامین پور

اینم یه شعر قشنگ به مناسبت میلاد حضرت جوادالائمه علیه السلام  از یه شاعر جوون باحال کشورمون که من شخصا خیلی خدمتش ارادت دارم: جناب سید حمیدرضا برقعی . انشالله همین زودی ها کاظمین در امنیت کامل نصیبمون بشه بریم پابوس آقا. راستی یادتون نره هرکی خیلی دیگه حاجتاش بهش فشار اوردبره مشهد وآقامونو به دو نفر قسم بده یکی به پهلوی مادرش یکی هم به  گل پسرش.

عاشقی را به وجد می آری یوسفانه تبسمی داری

به کدامین ملیح رفتی که چهره ای سبز وگندمی داری

 وصف آیینه کار شاعر نیست از لب خود شنیدنی داری

 کاش می شد خودت بگویی که از خودت چه تجسمی داری

 مرهم وزخم در نگاه شماست حلقه ی اتحاد خوف ورجاست

برسرمهربانی چشمت مزه هایی تهاجمی داری

 با یقین می رسم به این معنی چهارده نور واحدی یعنی

عشق از هرنظر خودت هستی با خودت چه تفاهم داری

 کفررا جذبه های لبخندت چاره ای نیست جز مسلمانی

خنده کن یا مکارم الاخلاق معجزا ت ی تبسمی داری

                                               من بسیار امیدوارم

                                                            به آن جمعه ی سبزی

                                                که سرود تو سروده شود

                                                وروی منقار گنجشککان یتیم

                                                              ترانه های شادی بروید

                                               ودرختان چنار

                                                  با قامت های در هم پیچیده شان

                                               برای تو طاق نصرت بسازند

                                                            آری من بسیار امیدوارم

                                                 آن قدر که می دانم

                                                           تو که بیایی من پیش پایت  

                                                 چون گوسفندی ذبح خواهم شد

                                                                  اما

                                                           برای تو یا به دست تو

                                                        مسئله این است

                                              با این وجود من بسیار امیدوارم

                                                                    بسیار